Majątek Robuń

Grzegorz W. Tężycki, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Przez szesnaście lat, od 1880 do 1896, majątek rodziny – i jedyny, którego nie kupiono, lecz nabyto na licytacji przymusowej. Ponieważ w 1896 roku odszedł, brakuje go we wszystkich późniejszych zestawieniach; dopiero księga wieczysta sądu w Karlinie go przywraca.

Kronika

1. 1787–1850
   1787–1850

   Przed rodziną

   Księga wieczysta prowadzi właścicieli w głąb XVIII wieku: owdowiała żona landrata, której mąż testował w 1787, potem trzy zakupy w 1793, 1805 i 1806, a następnie rodzina Schünemann. 19 grudnia 1849 zwierzchności dworskie Robunia (Rabuhn) i Moitzlien zawierają podział wspólnot; Królewska Komisja Generalna w Stargardzie zatwierdza go w 1850.

2. 19 listopada 1874

   Księgę wieczystą przenosi się na nowy formularz. Jako pierwszy właściciel figuruje w niej porucznik Carl Müller, który przejął majątek umową kupna z 26 czerwca 1874 i umową cesji z 6 października 1874; wpis następuje 27 stycznia 1875. Rubryka wartości podaje 675 000 marek.

3. 3 maja 1880
   3 maja 1880

   Przybicie

   Sześć lat po zakupie Müllera Robuń (Rabuhn) idzie pod młotek, a przybicie otrzymuje „landrat von Gerlach z Koszalina” – August Friedrich Bernhard von Gerlach-Parsow (1830–1906). Pieniądze kupna złożono 3 czerwca, sędzia licytacyjny tego samego dnia składa wniosek, a 15 czerwca 1880 nazwisko stoi w księdze. Cena: 315 500 marek, ani połowa tego, co zapłacił Müller. To jedyny nabytek rodziny pochodzący z licytacji przymusowej.

4. 1884–1893
   1884–1893

   Świadectwa drukowane

   Handbuch des Grundbesitzes im Deutschen Reiche (1884) wymienia „Gerlach, v., L.-R.” z Koszalinem, Parsowem, Świeminem, Drozdowem, Robuniem (Rabuhn) i Trzynikiem. Adressbuch aller Länder der Erde (1891) notuje krótko „Rabuhn (Ramelow): v. Gerlach” – Ramlewo jest pocztą. Brneński Genealogisches Taschenbuch der adeligen Häuser (1892) wymienia Augusta jako posiadacza ordynacji Parsowo i Świemino „oraz dóbr rycerskich Trzynik, Rabuhn i Drozdowo”; Janecki w Handbuch des Preußischen Adels (1893) to powtarza. Sprawozdanie z targu wełny z tych samych lat wymienia „Rabuhn-Pommern” wśród uprzywilejowanych dominiów, których wełna osiągała 84 do 87 marek.

5. 5 września 1896 · Odejście

   Przeniesienie własności i wpis przypadają na jeden dzień: właściciele dóbr rycerskich von Gaudecker z Kerstina i z Robunia (Rabuhn) przejmują majątek. Dwa lata później, 14 października 1898, w księdze stoi Landbank Aktiengesellschaft z Berlina – zwykła droga do parcelacji. W 1900 następuje właściciel Otto Ebert, w 1909 rolnik Oskar Ebert. Odtąd Robuń jest nazwą bez związku z rodziną, i dlatego brakuje go w każdym zestawieniu pisanym po 1900 roku.

6. 1937
   1937

   Co stało się z majątkiem. Odpisy w wykazie działek pokazują, jak pola odchodzą arkusz po arkuszu: działka za działką przenoszona na inne karty księgi wieczystej, część poświadczona w październiku 1936 przez urząd rolny jako grunt osadniczy i na nowo wpisana 28 stycznia 1937. Z dóbr rycerskich powstaje wieś gospodarstw osadniczych.

7. Dziś
   Dziś

   Robuń (Rabuhn) leży w gminie Gościno w powiecie kołobrzeskim. Do gminy Robuń należało do 1945 roku także Moitzlin, dziś Myślino. Źródło całego następstwa właścicieli: księga wieczysta majątku Rabuhn, tom I, karta 1 – Archiwum Państwowe w Koszalinie, zespół 26/143 (Sąd Obwodowy w Karlinie), sygn. 26/143/0/2.1/177; obok tom gospodarstw chłopskich wsi, 26/143/0/2.1/178.